Þessi grein birt­ist áður í blaðinu VEIÐI XV sem Veiðihornið gaf út í apríl 2026. 

Fiskurinn sem synti með risaeðlunum

60 hestafla Yamaha utanborðsmótorinn rífur þögnina og hvítt kjölfarið brýtur spegil yfirborðsins þar sem við æðum upp fljótið í morgunkyrrðinni. Við höfum siglt í um 20 mínútur frá því við lögðum af stað frá veiðihúsinu og búin að sækja aðstoðargædinn okkar. Já, við þurfum tvo gæda um borð í bátnum okkar því þetta eru bara þannig fiskar.

Það er slegið af og loks drepið á bensínmótornum. Kyrrðin tekur aftur á móti okkur og nú malar Minn Kota rafmagnsmótor bátsins nánast hljóðlaust. Þetta er greinilega góður staður. Þeir eru að sýna sig hér um allt, þessir stórfenglegu fiskar sem hafa verið viðfangsefni okkar þessa vikuna.

Þetta er fimmti morgun veiðiferðar­innar og ekki laust við að ég sé orðinn ansi aumur í skrokknum eftir þúsundir kasta með stífum flugustöngum fyrir línuþyngdir 11 og 12 undanfarna daga. Við María komum okkur fyrir á sitthvorum enda bátsins. Þetta er með þægilegri bátum sem við höfum veitt af. Stór dekk bæði í stefni og skut. Við erum hið fullkomna veiðipar, draumapar þeirra gæda sem við höfum veitt með um allan heim því María kastar með hægri og ég þeirri vinstri.

Í einhverju fyrsta kasti morgunsins finn ég ógnarsterka töku. Línan strekkist og ég rykki fast í á móti. Einu sinni, tvisvar, þrisvar og hann er örugglega fastur. Einhvernvegin var ég alveg rólegur og öruggur með þennan fisk. Flugan var hnýtt á sterkasta fáanlega krók og tengd við flugulínuna með 100 punda taumi. Og enginn þarf að efast um að græjurnar sem ég var með í höndunum voru bara það besta.

Hjólið mitt öskrar i kyrrðinni, pinnstíf stöngin er kengbogin og línan skerst í auma fingurna. Eftir skamma stund lyftir hann sér og aftur og aftur. „Sástu hvað hann stökk hátt?“ kallaði Raffa, gædinn okkar þennan daginn. „Hann lyfti sér hátt í meter, hreinsaði sig alveg“ hélt hann áfram. – Þessi ógnarstóri fiskur minnti mig helst á Volkswagen rúgbrauð þar sem hann stökk í fjarska.

Hann stökk aftur, hristi hausinn ógnarlega og skyndilega … Laus. Farinn. – Piranha hafði bitið strekkta flugulinuna mína í sundur.

Fyrsta vikan í október 2025 – Það er hásumar í Brasilíu

Regntímabilið löngu að baki og Amazon fljótið fellur hratt. Yfirborðið hefur lækkað um 3 metra frá því í byrjun september. Kjöraðstæður.

Eftir ríflega 7 tíma flug til Orlando í Flórída, fjögurra tíma til Bogota í Kólombíu, þriggja tíma flug til Manaus við ármót Rio Negro og Amazonfljótsins í norðurhluta Brasilíu, klukkustundar flug til bæjarins Tefé á bökkum Amazon og klukkustundar bátsferð upp fljótið erum við loks komin á áfangastað. Heimili okkar Maríu næstu vikunnar heitir Uakari Lodge sem meðal veiðimanna er betur þekkt sem Pirarucu Lodge.

Það eru að verða 10 ár síðan við veiddum síðast í Brasilíu. Þá köstuðum við fyrir Peacock Bass og veiddum mjög vel á svæði sem heitir Aqua Boa.

Þegar við María ræddum þá reynslu í aðdraganda þessarar ferðar og rifjuðum upp allar góðu minning­arnar var ekki laust við að spennan magnaðist talsvert. Nú vorum við á gjörólíku svæði og vorum komin alla þessa leið til að reyna við hinn magnaða Arapaima sem einnig er þekktur undir Arapaima Gigas og Pirarucu á máli heimamanna.

Arapaima hafði lengi verið á listanum yfir þá fiska sem okkur langaði að fanga og nú var loksins komið að því. Þessi tröllvaxni fiskur er um margt merkilegur. Líklega er hér á ferð stærsti ferskvatnsfiskur sem veiddur er á flugu en Arapaima getur orðið allt að 200 kíló og hátt í þrír metrar. Elstu steingervingar Arapaima eru um 23 milljón ára gamlar. Því er stundum sagt að Arapaima hafi synt með risaeðlunum þó þær hafi reyndar dáið út allnokkru fyrr.

Arapaima er botnfiskur, efstur í fæðukeðjunni og óttast því ekkert. Fiskurinn syndir rólega um eða liggur í fyrirsát. Hann sogar allt sem nálgast upp í kjaftinn á sekúndubroti og kremur bráðina með sterkum kjálkunum. Þessi merkilegi fiskur kemur upp á yfirborðið á 5 til 20 mínútna fresti til að gleypa loft. Það er því tignarleg sjón að sjá marga fiska í þessari stærð rúlla á yfirborðinu. Tökurnar eru ógurlegar og baráttan oft mögnuð. Þessi stóri fiskur straujar út alla línu og stekkur hátt og tignarlega um leið og þeir hrista hausinn til þess að losa sig við fluguna. Það er ráðlagt þegar lagt er í veiði á Arapaima að taka með sér aukalínur og stangir.

Arapaima eru sterkir fiskar, stökkva mikið og hrista sig þegar þeir reyna að losa sig.

Vikuveiðin gaf okkur Maríu 16 Arapaima á land auk allnokkurra sem ýmist hristu sig af eða sluppu með öðrum hætti. Minnstu fiskarnir okkar voru um 30 kíló og sá stærsti sem við lönduðum var rúmir tveir metrar og á bilinu 120 til 130 kíló.

Þessi rauði litur er svo sérstakur. Pirarucu þýðir einfaldlega rauður fiskur á máli heimamanna.

Aðrir spennandi fiskar

Aðrir spennandi fiskar sem við veiddum talsvert af eru Arowana og Tambaqui. Arowana getur orðið 60 til 90 sentimetrar. Þetta eru skemmtilegir fiskar sem geta stokkið allt að 180 sentimetra til að ná í skordýr eða jafnvel smáfugla á greinum sem slúta yfir vatnsyfirborði.

Óli með Arowana. Lengi vel áttum við Arowana í stóra fiskabúrinu í Veiðihorninu.

Tambaqui

Síðastur en ekki sístur er svo Tambaqui. Tambaqui getur náð 100 sentimetrum og sá stærsti sem vitað er að landað hafi verið á flugu er rúm 30 kíló. Tambaqui heldur sig til undir slútandi trjágreinum og tekur flugur sem líkja eftir berjum og fræjum sem falla af trjánum. Veiðiaðferðin kallar á stutt, hæg köst með víðum bugi til að framkalla „blúbb“ hljóð þegar berjaflugan dettur í vatnið. Eftir tvö til þrjú falsköst / „blúbb“ köst á sama stað er flugan látin sökkva hægt tvö til þrjú fet áður en þessi sterki fiskur tekur af miklum krafti. Tambaqui er ótrúlega sterkur fiskur og minnti okkur nokkuð á Pacu sem við höfum veitt í Bólivíu.

María með Tambaqui.